Depresyon kavramı kliniklerde olduğu kadar son yıllarda toplumda da sıkça konuşulan bir kavram olmaktadır. Gerek psikolojiye olan ilginin günden güne artması gerekse de toplumdaki depresyon oranının artışı bu duruma öncülük ediyor diye düşünülebiliriz. Bilinenin aksine depresyon yalnızca keyifsizlik, mutsuzlukla açıklanamaz. Kişinin içinde bulunduğu mutsuzluk, neredeyse her gününü etkileyen patolojik bir çökkünlük boyutunda olur. Kişilerin pek çok konuya karşı ilgisini kaybetmesi, etkinliklerden eskisi gibi keyif alamaması, yeme düzenlerinin değişmemesine rağmen kilo kaybı ya da artışı, uyku düzeninde bozulmalar, yorgunluk, bitkinlik hissi, odaklanmada problemler ve hatta yineleyici ölüm düşünceleri de bu mutsuzluk durumuna eşlik eder ve kişinin hayatını işlevsel anlamda etkiler. Depresyonun sebepleri üzerine sıkça konuşulur, bu durum yıllardır araştırmalara da konu olmuştur. Fakat biz bu yazımızda depresyon ve toplum arasındaki hem karmaşık hem de göz önünde olan ilişkileri ele alacağız. Toplumsal baskı ilk akla gelen konu olabilir. Kültürden kültüre değişse de toplumun beklentileri, kalıp yargıları ve bu yargılardan doğan baskılar birey üzerinde ciddi bir stres kaynağıdır. Hayatın içinden kısa örnekler verecek olursak; üniversite öğrencilerine yöneltilen ne zaman mezun olacaklarıyla ilgili sorular, evli çiftlere çocuk sahibi olma konusunda sorular sorular belki de en yaygın örnekler olabilir. Toplumda kabul görme kaygısı bireyde baskı ve stres oluşturarak depresyona öncü olduğu bilinmektedir. Toplumun içinde bulunduğu ekonomik durum kişilerin refahını doğrudan etkileyen bir faktör olduğundan depresyon konusuyla direkt bir ilişkisini bulunur. Ekonomik belirsizlik, işsizlik, gelecek kaygısı, yoksulluk gibi durumlar depresyonu artıran risk faktörleridir. Depresyon ve toplum ilişkisi düşünüldüğünde yalnızlık kavramı da oldukça önemlidir. Depresyon bu anlamda sosyal izolasyon ve destek eksikliğiyle ilişkilendirilir. Sosyal destek; arkadaşlar, aile …

Ergenlik, çocukluktan yetişkinliğe geçiş sürecinde fiziksel, zihinsel, duygusal ve sosyal olarak karmaşık ve hızlı değişimlerin yaşadığı dönem olarak tanımlanabilir. Biyolojik olarak ergenlik, cinsiyet hormonlarının (özellikle testosteron ve östrojen) salınımının artması ve vücutta belirgin fiziksel değişikliklerin ortaya çıkmasıyla karakterize bir durumdur. Psikososyal olarak ergenlikte ise ergenlerin kimlik oluşturma sürecinde kendilerini keşfetme, bağımsızlık arayışı, risk alma davranışları ve sosyal ilişkilerde değişim yaşama eğiliminde oldukları gözlemlenir. Ayrıca ergenlik döneminde ergen toplumsal rolleri ve sorumlulukları anlamaya başladığı bir geçiş dönemindedir. Bu süreçteki deneyimler ve etkileşimler, ergenin ilerleyen yaşamındaki yetişkinlik gelişimini etkilemektedir. Ergenlikteki ruh hali değişimleri şiddetli bir şekilde görülür. Granville Stanley Hall ergenin ruh halindeki bu zıtlıkları; enerji ve coşkuya karşı, kayıtsızlık ve sıkılma; neşe ve kahkahaya karşı, hüzün ve melankoli; kibir ve övünmeye karşı, aşağılanma ve utangaçlık; duyarlılığa karşı, vurdumduymazlık; şefkate karşı, acımasızlık gibi çelişkili eğilimler sergilemesiyle açıklamıştır. Ergenliği “fırtına ve stres” olarak tanımlayan Anna Freud da ergenin davranışlarındaki çelişkilere değinmiş ve bu çelişkileri şu şekilde örneklemiştir: “Kendilerini kainatın merkezi olarak gören aynı zamanda hayatın her döneminden daha fazla bağlanma ihtiyacına sahip olan, Bir yandan tutkulu ilişkiler yaşayıp aniden bu ilişkiyi bırakabilen, Bir yandan kendilerini sosyalliğin içine istekle atarken bir yandan da yalnızlığa özlem duyan, Diğer insanlara kaba ve düşüncesizce davranıp kendileri söz konusu olduğunda son derece hassas olan, Duyguları iyimserlikle kötümserlik arasında gidip gelen”. Kuramlardaki zıtlıkları göz önünde bulundurduğumuzda aslında ergenlerin kendi modlarına bile yetişebilmelerinin oldukça zor olduğunu tahmin edebiliriz. Ergenlik döneminde yaşanan bu stresi sürücüsü olmadan çalışan bir arabanın kontrolsüzlüğü gibi düşünebiliriz. Çünkü tüm hormonel değişimler ve sosyal değişiklikler karşısında ergenin …